maandag 7 april 2014

Recensie Vroeger was ik kosmonaut / Beppe Costa

Sfeervolle ode Beppe Costa aan communistische idealen

Beeld: Sanne van Rooij


Op de jongenskamer van Beppe Costa hing een affiche van kosmonaut Joeri Gagarin, die niemand van hem astronaut mocht noemen. De kleine Beppe was voor de Russen. „Die waren sneller en beter. Altijd.”
 
In zijn nieuwe solo blikt de muzikant en acteur terug op zijn jeugd in het Noord-Italiaanse Caluso, waar men in de optimistische jaren zestig en zeventig nog volop in de vooruitgang en een betere wereld geloofde. Costa raakte in de ban van de Sovjet-Unie en het communisme. Hij richtte onder meer een revolutionair collectief op en wenste Che Guevara als grote broer.

Als verteller schakelt Costa snel tussen familieverhalen, vermakelijke anekdotes en de wereldpolitiek uit die periode. Soms zo gehaast dat het ten koste gaat van de verstaanbaarheid van zijn verre van accentloze Nederlands, maar ook zo enthousiast dat je met een Russisch ruimteschip terug zou willen varen.

Archiefbeelden op een flatscreen en melancholisch gezongen liederen versterken dat nostalgische verlangen. Beide voorziet Costa van een meerstemmige soundtrack, die hij live op een batterij aan instrumenten inspeelt.

Foto: Edwin Deen




















Aan het eind kijkt Costa ook met enige ironie en desillusie terug. De Amerikanen – niet de Russen – stonden uiteindelijk voor het eerst op de maan. Linkse kameraden werden kluizenverkoper of gemeenteraadslid voor het ultra-rechtse Lega Nord.

Toch wil Costa blijven geloven in zijn idealen. „Ik vind de rode ster nog steeds een mooi symbool”, zegt hij. Met deze sfeervolle voorstelling zal hij dat revolutionaire vuur ook bij menig toeschouwer zeker weer even aanwakkeren.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen