dinsdag 26 november 2013

Recensie Jonge Harten Festival

It ’s Revolution Time!

Charlotte Caeckaert in Demarrage. Foto Koen Degroote














"Kameraden, laat ons het heft in eigen handen nemen. It ’s Revolution Time!”, roept Joke Emmers in een krappe gele overall en afgewassen Eminem t-shirt. Ze heeft lak aan goede smaak, ‘chichi’ en modewoorden. „Intuïtieve geluksmomenten, daar draait het om!”
De Vlaamse voorstelling Public Service Announcement –The Gathering van Joke Emmers ging het voorbije weekend in Nederlandse première op Jonge Harten, het negendaagse Groningse theaterfestival met veel nieuw werk van jonge theatermakers.

Tijdens het openingsweekend toonde die nieuwe generatie zich opvallend strijdlustig en trok daar het publiek bevlogen in mee. In The Gathering propaganderen actrices Joke Emmers, Ann Verhelst en Sofie van Maele een schaamteloos ‘opgaan in het moment’. Ze dansen vol overgave als Love, Hapiness en Family rondom een kampvuur van tl-lampen, drinken goedkope Cara Pils en rappen liedjes van Eminem. Het publiek mag meepraten, knuffelen, drinken en dansen.


In de locatievoorstelling Demarrage krijgt Charlotte Caeckaert het voor elkaar dat het hele publiek een metalen hobbelpaard bestijgt voor een ‘grote oorlog’. Waarna ze triomfantelijk haar zwaard in de lucht steekt en haar cavalerie ophitst voor de finale strijd: „Vecht!” Haar ridderkostuum, korte haren en medespeler Gilles (Hendrik Aerts) doen denken aan Jeanne d’Arc , maar Caeckaert praat voornamelijk over een universele strijd tegen „het verstrammen uit angst en niet verder durven dan eigen tuin en dorp.” Het zijn wat vage doelen, die in combinatie met veel herhaling en slechte akoestiek, niet een voorstelling lang blijven boeien. Maar daar tegenover staat wel het indrukwekkende decor van staal en beton van de oude Suikerfabriek van Groningen die muzikant Gerco Aerts ook nog eens voorziet van een juiste sfeer.

Lucas De Man en Marc Stoffels van Stichting Nieuwe Helden maken hun
idealisme daarentegen extreem expliciet. In De Club 3.0 presenteren ze met een zakelijke PowerPoint projecten van generatiegenoten die „iets doen tegen de anonimiteit in de open- bare ruimte”. Vervolgens maken ze het publiek in een workshopachtige setting deelgenoot van het zogenaamde voortraject achter de initiatieven. Geïnspireerd op de cultfilm Fight Club (1999) kunnen deelnemers – nadat ze getekend hebben voor eigen risico – onder meer een potje vechten „om samen te vallen met zichzelf en de ander ”.


Stephanie Louwrier bakent haar onderwerp meer af en neemt in haar filosofische performance Who run the world de strijdbijl op voor een nieuw feminisme. Met haar zwarte jasje, witte das, zilveren pumps en Lady Gaga- achtige kroon, maakt ze bij aanvang al duidelijk dat ze daarbij afscheid neemt van de oude man-vrouw tegenstelling. „Ik ben vrouwelijker dan de meeste vrouwen, en mannelijker dan menig man.” Ze weigert te kiezen tussen vastgeroeste termen en patronen, die ze vol afschuw uitspuugt. Op het pompende thema uit Run the World (Girls)van Beyoncé besluit ze zowel te dansen, stofzuigen, poseren, verleiden als af en toe de hulp in te roepen van een stoere man uit het publiek.

Jonge Harten Festival, t/m 30/11. Inl.: jongeharten.nl

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen