woensdag 2 oktober 2013

Recensie Levenslang theater

Eric en Beau Schneider














„Acteurs zijn eendagsvlinders, maar jonge acteurs zijn onze sporen. Zij volgen ons op zoals onze kinderen ons opvolgen”, zegt de oude acteur. Dan loopt de Eminence Grise af, hand in hand met een nieuwe rijzende ster.

Het is een ontroerend slot, zeker ook omdat we allen weten dat deze acteurs in werkelijkheid ook echt vader en zoon zijn. Eric Schneider (79) staat daarbij aan het eind van een imposante theatercarrière. Beau Schneider (25) studeerde pas een jaar geleden af aan de toneelschool.

De in 2012 overleden actrice Will van Kralingen wilde haar ex-man en zoon graag een keer samen zien spelen en zocht daarvoor nog het stuk Levenslang theater (A Live in the Theatre, 1977) uit. In een lange reeks korte scenes volgt de Amerikaanse toneelauteur David Mamet daarin een jonge en oude acteur bij hetzelfde repertoiregezelschap. We zien ze ‘aan het werk’ in korte stukjes kostuumdrama en komedie en tussendoor gepassioneerd over hun vak praten. Een plot is er nauwelijks, wel een ontwikkeling. De jonge acteur verwerft steeds meer roem, de oude verliest langzaamaan grip op zijn rollen en leven.

Terwijl het stuk alle ruimte geeft voor uitbundige theaterpersiflages en schmierpartijen, maken de Schneiders er een wat brave en bescheiden voorstelling van. Dat neemt niet weg dat Eric een prachtige ouder wordende acteur is, met schorre stembanden en die perfecte dictie van weleer. Beau oogt naast hem nog wat stijfjes. Om ooit ook in de voetsporen van zijn grote vader te treden, kan hij deze masterclasstournee nog goed gebruiken.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen