woensdag 14 november 2012

Voorbeschouwing 'Heimwee' Ro Theater

Melancholie, muziek en de mooiste verhalen over het ’thuis’ van Rotterdammers  

Scènefoto Heimwee, foto Leo van Velzen
 
 
 
 
 
 
 
 

“Heimwee is voor mij het verlangen naar mijn vroegere huis, naar mijn moeder en mijn vader, naar de schapen en de grote boom voor onze deur. Hier hadden we onze plek. We leefden natuurlijk in armoede, maar ik wist toen niet wat dat was. Het was een wereld die veilig voelde en die abrupt eindigde.”
In het Rotterdamse Ro Theater vertelt Nimo Hoddoon (30) over haar herinneringen aan haar geboorteland Somalië, dat ze na de dood van haar ouders op elfjarige leeftijd plots moest verlaten. Vanaf 15 november doet ze samen met tien andere Rotterdammers in de voorstelling Heimwee haar verhaal.

Regisseur Alize Zandwijk wilde na het succes van Moeders met verhalen van vrouwen uit verschillende culturen graag een nieuwe voorstelling maken met echte mensen en echte verhalen. “Het mooie van verhalen vertellen is dat het louterend kan werken”, vertelt Zandwijk voorafgaand aan een van de laatste repetities. “Ze doen je anders over je eigen leven denken.”
De deelnemende Rotterdammers hebben ook nu weer wortels over de hele wereld en het thema heimwee roept dan ook heel verschillende verhalen op.  Pauline Wolvekamp (82) voer in 1959 met haar Nederlandse man op het schip de Zuiderkruis uit Java naar Nederland. “Heimwee is voor mij terugdenken aan mijn kostmoeder, die ik als mijn eigen moeder zag en waar ik tot mijn elfde bij woonde tot de oorlog kwam”, vertelt ze. Eline Mohunlol-Jaharia (68), die in 1969 uit Suriname naar Nederland vloog omdat haar man medische hulp nodig had, denkt bij heimwee aan haar moeder die terugkomt van de Sawa. “Ik ruik de geur van de citroenbladeren die ze verscheurde om de muggen op afstand te houden en de olie die bij het koken op het hout vrijkwam.”

Veel verhalen maakten indruk op Zandwijk. “Ze hebben allemaal ontzettend veel meegemaakt, maar staan toch allemaal nog heel positief in het leven. De kracht die deze mensen hebben, vind ik heel bijzonder.” Als voorbeeld noemt Zandwijk Pauline Wolvekamp. “Die vrouw heeft zoveel meegemaakt, is gemarteld in het Jappenkamp en kreeg om dat trauma te verwerken daarna elektroshocks. Op de boot naar Nederland verloor ze een kind.  Maar ze is daar fantastisch doorgekomen en kan liedjes zingen als geen ander.”

Tijdens de repetitie zit de groep op barkrukken van een nagebouwd Oer-Hollands zeemanskroeg met aan de muur veel postkaarten en een poster van de Holland America Line. Ze stellen elkaar vragen en becommentariëren elkaars verhalen. “Alles komt uit henzelf”, vertelt Zandwijk. De regisseur selecteerde de mooiste verhalen en zette hun volgorde losjes vast. Tijdens de repetitie geeft ze kleine aanwijzingen. “Meer spirit en energie erin!”, roept ze naar de uit Suriname afkomstige John Silvin (66) als hij een beetje slapjes vertelt over hoe zijn familie na zijn geboorte zijn navelstreng onder een avocadoboom begroef. Als Silvin later met twee vrouwen uit Indonesië in een heftige discussie belandt over elkaars slavenverleden, veert Zandwijk op. “Ga hier maar eens op door!”

De Vlaamse actrice Fania Sorel (1971) is ondertussen druk bezig met het uitdelen van bekertjes water en toffees. Ook het publiek zal ze straks in de rol van cafébazin van drankjes en oude Hollandse hapjes voorzien. Daarnaast moet ze van op het toneel de opbouw van de voorstelling in de gaten houden. Muzikant en acteur Beppe Costa (Caluso, 1956) begeleidt de vele melancholische liederen in de voorstelling met percussie, gitaar en banjo.
De sfeer zit er tijdens de repetitie al goed in. Zeker als tweevoudig wereldkampioen boksen Francisco de Brito (50) in onderhemd, sportbroek en gympen de bar op klimt en al dansend zijn spierballen rolt. “Niemand kende elkaar, maar nu is de groep heel close” vertelt Zandwijk. “We zijn heel verschillende mensen, met verschillende verhalen en persoonlijkheden. Maar er is veel respect en warmte voor elkaar”, vult Hoddoon aan. Door de verhalen kwamen we er ook achter dat we eigenlijk ontzettend met elkaar verbonden zijn. Ik kom uit Somalië. Dat was een kolonie van Italië en daar komt Beppe dan weer vandaan. In de voorstelling zingen we samen mijn gedicht Het huis van toen.”

Heimwee is alleen te zien in het Ro Theater, van 15 nov tm 2 dec, extra voorstellingen in maart 2013, inl. www.rotheater.nl

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen