zondag 4 november 2012

Recensie 'Schraapzucht' tg.BloodyMary

Het ideaal als idiotie















De zweverige woongroep Utopia is “tegen onrecht, vervuiling en verspilling”. De leefregels zijn streng. Haar leden kweken hun veganistisch voedsel in eigen tuin of verzamelen het door te ‘diven’ in vuilnisbakken. In hun uitgewoonde kraakpand douchen ze alleen met koud regenwater. Uitwerpselen schrapen ze met een plamuurmes van de pot. En spanningen halen ze uit de lucht met meditatie, meerstemmige mantra's en rituele dansjes. In de muzikale komedie Schraap stapelt schrijfster en regisseuse Marije Gubbels een aantal extremiteiten op elkaar.
De leden van de woongroep hebben allemaal zo hun eigenaardigheden, die de acteurs over de top en cabaretesk uitspelen. Moon (Daniël Hamburger) wringt zich woordeloos van de ene yogapose in de andere. De elegante Flo (llse Warringa), die afstudeert op zelfgekweekte hermafrodiete slakken, gooit in roos ondergoed bij iedereen haar charmes in de strijd. Ricky Koole beent in haar laarzen als de stoere Bonk. En Lies Visschedijk balanceert als Pipa op de rand van een zenuwinzinking en loopt gespannen de hele voorstelling letterlijk op haar tenen. Vanaf de eerste scène zit de vaart er in en de acteurs houden dit de hele verdere voorstelling vol. In combinatie met hun scherpe timing levert dat heerlijke komedie op. Zoals het een klucht beaamt, loopt het vredige begintafereel natuurlijk al snel uit in pure chaos. Zeker als een buitenstaander – hier backpacker Ramon (Rop Verheijen) met Havaianas, muts en harembroek - zich bij de groep wil aansluiten. Om rijkdom te vergaren manipuleert hij als een hypocriete Tartuffe met puntige oneliners zijn huisgenoten. De strenge leefregels blijken er niet tegen bestand. Na een uitspraak als “Jij zorgt voor de hele wereld, maar wie zorgt er voor jou?” krijgt hij zelfs de extreme Pipa zover om een glaasje wijn te drinken. Utopia degenereert onder zijn koningschap tot utopie.Het zegt iets over onuitroeibare menselijke verlangens. En wel vaker spiegelt de micromaatschappij Utopia onze actuele wereld. Backpacker Ramon organiseert bijvoorbeeld een meeting waarbij de leden mogen stemmen over een nieuw draagkrachtprincipe. Toch mist Schraap urgentie. Interessante vragen rond de idealen blijven liggen. Waarom nu een voorstelling over zuinigheid maken? Wat betekenen idealen nog in deze tijd? Veel diepere lagen of subtiliteiten zijn er in Schraap helaas niet te ontwaren. De kracht van de voorstelling blijft toch vooral haar schitterend komisch spel. Het ideaal als idiotie.
Schraap, door tg.BloodyMary . Gezien: 1/11 in Theater Bellevue, Amsterdam. Nederlandse tournee tot en met  22 december. Inl. www.tgbloodymary.nl  

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen