dinsdag 13 november 2012

Recensie 'Becket All Inclusive' De Nieuw Amsterdam

Drie ernstige Becketts

Op een bed van glasscherven ontwaakt mimeactrice Ibelisse Guardia Ferragutti. Ze marcheert als marionet in soldatenuniform wild in het rond en valt daarna moegestreden weer hard neer in het rinkelende glas. De gevaarlijke dans geeft een prachtige fysieke vorm aan het zinloze bestaan van de personages van de Ierse schrijver Samuel Beckett (1906-1989). Samen met de korte toneelstukken Schets voor Theater 1, Wiegenlied en Krapps laatste band maakt de performance deel uit van wat een allesomvattende Beckett-avond moet worden.
De gekozen stukken zijn niet Becketts bekendste teksten, maar typisch zijn ze wel. In alle drie de stukken vullen de eenzame personages de zinloze leegte van hun bestaan op met eindeloos gepraat.
In de monoloog Wiegenlied wiegt de Vlaamse actrice Saar Vandenberghe zichzelf bezwerend in slaap met verhalen over haar oude moeder. Sabri Saad El Hamus doorbreekt in Krapps laatste band de stilte door met een oude bandrecorder spoelen te beluisteren die hij dertig jaar eerder heeft ingesproken.  En in Schets voor Theater 1 probeert een zwerver in rolstoel (ook Sabri Saad El Hamus) een blinde lotgenoot (Titus Muizelaar) aan zich te binden met al dan niet verzonnen verhalen over een gezamenlijk verleden.
Het gaat daarbij niet meer om wat er gezegd wordt, maar dat er gezegd wordt. De woordenstroom verliest haar betekenis, net als de decorstukken van Sacha Zwiers. De lampenkappen hebben geen lampen, een tafel ligt met ongelijke poten omgekeerd op de grond.
Er gebeurt weinig in deze Beckettiaanse wereld. De levens van de personages kenmerken zich vooral door herhaling. De rolluiken bij de oude vrouw hangen “hoog en laag”,  Krapps lichaam gaat “op en neer”, de rolstoel rijdt “heen en weer”.  De gekozen stukken passen goed bij elkaar. Misschien zelfs wel té goed. Want daardoor mist Beckett All Inclusive ook dynamiek. En het spel slaagt er niet in die variatie alsnog aan te brengen.
Vooral Vandenberghe draagt haar Wiegenlied voor als een plechtig gedicht met op ieder woord evenveel nadruk.
De publiciteitstekst en de U-vormige publieksopstelling beloven ook een gevarieerde kijkervaring. Maar de acteurs spelen de drie stukken allemaal traditioneel in één hoek van de theaterzaal. De bijzondere publiekopstelling betekent zo voor een meerderheid van het publiek vooral slecht zicht. Gelukkig danst Ferragutti haar gevaarlijke performance wel in het midden van het publiek. De rondvliegende scherven komen gevaarlijk dichtbij. 

Beckett, All Inclusive door De Nieuw Amsterdam, Gezien: 8/11 in Theater Frascati, Amsterdam. Nederlandse tournee tot en met 21 december. Inl. www.denieuwamsterdam.nl
 
  

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen