maandag 22 oktober 2012

Interview Adelheid Roosen en George Groot

“Alles mag bevraagd en bekeken”


Foto Ben van Duin















Ze banjeren onrustig door de repetitieruimte, stellen elkaar vragen, roepen ‘Ik speel, ik speel’ en starten vervolgens een improvisatie. Structuur ontstaat op een reusachtig vel papier waarop ze in dikke zwarte stift een genummerde lijst van mogelijke beelden schrijven. Tussendoor drinken ze koffie, schillen ze appels en eten ze koekjes. “We hebben ons eigen repetitieritueel ontworpen”, vertelt Adelheid Roosen in een studio in de Spuistraat. Na een pauze van bijna vijftien jaar, repeteert de theaterpersoonlijkheid weer aan een nieuwe duovoorstelling met tekstdichter George Groot. Op 28 oktober gaat Hetty & George in Theater Bellevue in première.
In Hetty & George leggen Roosen en Groot hun huidige levens aan elkaar voor. “Ik ben 54 en George is 70. Ik kom nu bij mijn moeder over de vloer die Alzheimer heeft. En George is duizend jaar lang met een vrouw samen geweest en nodigt nu thuis jongens  uit”, vertelt Roosen. “In de voorstelling willen we kijken hoe die twee levensscenario’s kruisen, botsen of samenvloeien.”

De theatermakers kennen elkaar inmiddels ruim dertig jaar. Groot gaf Roosen nog les op de toneelcademie in Utrecht. “Ik kan me nog altijd herinneren hoe hij de eerste les binnen kwam lopen”, vertelt Roosen. “We zaten allemaal aan een tafeltje, moesten ons schriftje openklappen en gaan rijmen. George was echt een vakman, maar ook een beeldschone, boomlange verschijning.” Ook Groot herinnert zich nog hoe Roosen op school was. “Adelheid banjerde altijd stoer door de gang, maar was tegelijkertijd heel vrouwelijk. Ze is zo’n vrouw van de mentale familie van mijn Ank.” 
In 1990 legden ze voor het eerst op het podium hun levensvisies aan elkaar voor. In de voorstelling Tergend langzaam wakker worden wisselden ze met elkaar  redeneringen uit over de manier waarop een man en een vrouw zich tot elkaar verhouden. Vier jaar later filosofeerden ze in de voorstelling In de schaduw van de zon samen over leiderschap en over de kooi waarin de meeste mensen zich door die leiders laten duwen. Het werden spraakmakende voorstellingen, die uitverkochte zalen trokken en meermaals in reprise gingen. “We hadden een unieke klik met elkaar, die ik daarna nog met niemand anders gehad heb op het podium”, verklaart Roosen. Het geheim ligt er volgens haar vooral in dat ze beiden tijdens het spelen met afstand naar zichzelf kunnen kijken. “Wij blijven steeds getuige van onszelf in het hier en nu. Als wij een echtpaar zouden zijn, zouden we vaak ruzie krijgen. Nu roepen we 'Oh, wat werd jij mooi kwaad, dat houden we erin'.” Groot: “Ja, het is steeds tegelijkertijd au, au en goed, goed!”

Toch liet een verdere samenwerking even op zich wachten. “Mijn agenda zat steeds vol met verschillende projecten in het buitenland, maar ik wist dat het er een keer weer van zou komen. We hebben steeds contact gehouden.” vertelt Roosen.
Tijdens het project Zina in de wijk (2010) verving Groot op het laatste moment een uitgevallen acteur.  “In de repetitiestudio werden we meteen weer verliefd”, vertelt Roosen. Groot: “We hadden al heel lang niet meer samen gespeeld, maar het bleek totaal niet weg te zijn.” Na afloop van het project maakten ze meteen plannen voor een nieuw gezamenlijk project.
Het grootse verschil tussen Hetty & George en de voorstellingen uit de jaren negentig is volgens Roosen dat ze simpelweg ouder geworden zijn. “Onze levensvisies zijn erg ontwikkeld.” Daarnaast komt Hetty & George dichter bij hen zelf. Roosen: “Die vorige voorstellingen waren echt een vorm. In Tergend langzaam wakker worden speelden we bijvoorbeeld een man en een vrouw die elkaar aan het begin van de voorstelling op een bankje tegenkwamen en elkaar vervolgens gingen bevragen. Nu gaat het echt over onszelf en noemen we elkaar bij onze echte namen.”

De repetities zijn daardoor soms best confronterend. “Ik heb wel vaker over mijn moeder nagedacht, maar als je het luidop formuleert, ga je het ook echt voelen.” vertelt Roosen. Toch willen de makers ook de schaduwkanten van hun levens naar voor brengen.  “Alles mag bevraagd en bekeken”, vertelt Roosen. Groot: “Hoe minder je achterhoudt, hoe mooier de verhalen van de ander worden. Omdat ik nu een heel andere weg qua seksualiteit bewandel, het met jongens doe en daar eerlijk over vertel, weet ik opeens meer van het seksleven van mijn vrienden dan ooit tevoren.” Roosen herkent het mechanisme. “Wat George zegt over seks, heb ik met Alzheimer. Het is zo’n taboe voor sommige mensen, maar door mijn documentaire Mam over mijn moeder met Alzheimer gaan mensen er plots over praten.” Essentieel bij al hun gesprekken is een oprechte nieuwsgierigheid. “We zijn altijd meer nieuwsgierig dan oordelend. We pinnen elkaars gedachten nooit vast.”, vertelt Roosen. “Wij laten ze als wolken opkomen en weer verdwijnen. Dat geeft ruimte.”

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen